OokIkSchrijf

Kleuter.

2012-01-16T22:26:00.000+01:00

Ooit groeide je onder mijn hart. Mijn hartslag was jouw ritme, mijn lichaam was jouw cocon, mijn liefde groeide mee met jou. Nooit heb ik iets begrepen van baby's, van moeders, van alles wat daarbij hoort. Ik deed maar wat, ik deed mijn best, maar echt: ik dééd maar wat. Wat mij telkens redde: ik begreep niets van baby's, maar alles van jou. Jij was net als ik. Ik begreep jou. En als ik dat niet deed, dan gaf het niet. Want jij was net als ik.

Jij leerde mij kijken. Kijken naar de wereld om mij heen, kijken naar wie ik ben en wilde zijn. Ik leerde jou alle dingen die je nodig hebt in het leven: wees lief, wees ruimdenkend, was je handen voor het eten, en ballet is stoer, wat de wereld ook zegt. Wij werden een team. We lachten samen, we huilden samen, we vochten samen tegen de rest. Wij wonnen elke strijd. Je maakte mij mooier dan ik ooit was geweest. Een gloed van geluk, wij waren onoverwinnelijk. Jij was beter dan je bij welke andere moeder dan ook was geweest. Dat is niet mijn verdienste, dat is ons geluk.

Ik ben niet altijd de beste mama van de wereld geweest. De wens was er altijd, de middelen soms niet. Maar het geeft niet, zeg je. Kom maar schatje, zeg je, het geeft niet want ik hou toch wel van je.
Je bent echt net als ik.

Inmiddels ben je vier jaar. De afgelopen vier jaar zijn niet in woorden te vangen. Alles wat ik wil zeggen, voel jij. Dat weet ik, dat weet jij, dat weet iedereen die ons kent. Wij steken liefde niet onder stoelen of banken. Wij vieren het. Maar voor het geval er een dag komt dat ik je niet meer elke dag kan vertellen hoe ik over je denk en wat ik voor je voel, schrijf ik dit. Lees het, keer op keer. Print het uit, hang het op, vergeet nooit, nooit, nóóit hoe grandioos jij bent.

Want mijn allerliefste, er bestaat geen trotsere moeder dan ik.
Er bestaat geen grootser mens dan jij.

Omdat ik van me hou.

2010-04-30T00:06:00.002+02:00

Al honderden keren heb ik getracht te schrijven over het contrast van mijn leven van nu en dat van toen. Van ooit, van niet eens zo gek lang geleden, of misschien toch wel. Van toen spiegels pijnlijk waren en mijn zelfbeeld verstoord. Van toen eten eng was en het leven te lang. Van de nachtmerries, de psychologen, de vreemde gedachten en de rare spelletjes. De eenzaamheid verborgen in de leegte, de waarheden die men tegen me loog. Ik was er van overtuigd dat ik slecht was. Ik was slechts slecht in leven.

Nu niet meer. Nu begraaf ik voeten in het zand om ze gespeeld verbaasd en opgelucht te hervinden. Ik zing kinderliedjes zonder maat te houden, omdat ik dat simpelweg niet kan. Ik dans op slippers en op hakken, ik dans op blote voeten, ik dans de lente door. Ik lach om slechte grappen, om mezelf en om een ander, om dode ouders en verloren liefdes. Ik drink rosé in de zon, ik drink witte wijn uit de zon. Ik vijl mijn nagels, ik smeer met babyolie, ik ben lief voor mij, of doe een poging daartoe. Ik zeg soms nee, vaker ja, nog vaker heel veel andere woorden, vaak te veel, ik geef het toe. Ik lees mooie boeken, ik schrijf zelf een mooi boek, ik volg mijn hart en maak dromen waar, liefst die van mijzelf maar van een ander is ook goed, meer dan goed zelfs. Ik voetbal in parken, bouw zandkastelen en luchtkastelen, blaas bellen en aai geitjes en konijnen, de varkens niet. Ik heb mensen om me heen die luisteren en aanmoedigen, die zwijgen en temperen, die net zo slecht zingen en net zo goed dansen als ik. Mensen die de rosé koel houden en het leven warm. Die mensen verdienen een standbeeld, ik ben ze alles verschuldigd, zij maken mijn wereld, zij maken mij dansend door het leven gaan. Zij zíjn mijn leven.

Ik ben beter nu, beter dan toen. Ik kan leven, ik moest het leren, ik blijk er talent voor te hebben. Wie had dat ooit gedacht, wie had dat durven dromen. Laat ons dromen, laat ons liefhebben. Laat mij voor eeuwig beseffen wat ik vandaag heb, laat mij nooit verliezen wat ik vandaag koester. Mijn leven is een zegen, mijn leven is niet meer te lang nu.

Het is te mooi.

Omnia Vincit.

2010-03-09T22:07:00.000+01:00

Je was er niet. Ik vind het vreselijk om te zeggen, maar we weten het allebei: je was er niet voor mij. Niet af en toe niet, omdat de omstandigheden je daartoe dwongen, niet een enkele keer niet, omdat je dingen verkeerd interpreteerde, nee. Je was er nooit, omdat je daarvoor koos.

Als moeder zijnde geloof ik hoe je kunt opvoeden vanuit liefde. Vanuit de krachten van een kind leren kijken, en van daaruit de wereld en de bijbehorende angsten tegemoet gaan. Ruimte bieden om te vallen, en élke val breken, telkens weer, keer op keer op keer. Zoveel veiligheid en vertrouwen bieden dat een kind van zichzelf niets hoeft te vrezen. Als je vanuit de goedheid van een kind onderwijst, zit je er nooit naast.

Ik vreesde voor mijzelf. De demonen in mijn hoofd en ik zijn jarenlang in gevecht geweest, ik wijt dat aan jou. Het is een fragiel evenwicht, moeder zijn en vrouw zijn, ik weet hoe makkelijk de balans verstoord wordt, het is schipperen tussen het welzijn van een kind en je behoeftes als mens. Soms staan die dingen lijnrecht tegenover elkaar, en juist op die momenten onderscheidt een geweldige ouder zich van een makkelijke ouder. De geweldige ouder, de ouder die niet genoeg bestaat, kiest voor het welzijn van het kind. Al-tijd. Hoeveel pijn, ongemak of verdriet dat ook met zich mee brengt, op het moment dat je kiest voor een kind is het aan jou om alles in de strijd te gooien om het te beschermen en warm te houden, koste wat het kost, tot de dood jullie scheidt. En zelfs dan nog.

De dood scheidde ons. En ik blijf achter met een verleden vol onbegrijpelijke keuzes, vol momenten die me zó duidelijk maken waar ik stond, en hoe dat nooit op de eerste plaats was. Als moeder zijnde begrijp ik niet hoe íemand ervoor kiest er níet te zijn, dingen niet te willen weten, liefde - als die er was - niet te delen. Als mens zijnde besef ik hoe wreed het lijkt om je dit na te dragen nu je niet meer leeft, je krijgt geen redelijke kans op een verweer. Als kind zijnde huilt mijn hart, nog steeds, al 28 jaar lang.

Je was er niet. Je zal er nooit meer zijn.
Niets aan dit is goed zo.

Voor alle fans.

2010-02-28T21:02:00.000+01:00

Of ik ooit nog ga schrijven hier. Of ik nog leef. Of er iets aan de hand is. Of ik wel internet heb. Ja, ja, nee, en ja. Gewoon, druk met leven, met een peuter en zijn heerlijke peuterbuien, met werk en wekelijkse vergaderingen want we praten zo graag en zo veel, met eten en dansen en klussen en winkelen, met alles behalve schrijven.

Dat is heel slecht van mij en in het kader van klantenbinding is het wijzer om wel regelmatig te posten - ik weet het! - maar ik heb goed nieuws: de komende tijd ziet de agenda er wat leger uit, dus ik ga weer heel passioneel heel mooie dingen schrijven.

Of een poging doen daartoe. Stay tuned.

Peuter!

2010-01-06T23:37:00.001+01:00

Ooit groeide je onder mijn hart. Mijn hartslag was jouw ritme, je groeide met mij mee, wij kenden elkaar lang voordat de wereld je gezien had. Ik kende jou lang voordat je hier bij me was. Je werd geboren in sneltreinvaart, het geweld en de kou en het licht deed je huilen, maar alles verstomde toen onze ogen elkaar ontmoetten. De wereld was nog nooit zo stil, het leven was nog nooit zo warm.

Je groeide verder buiten mijn buik, je leerde lachen, staan, lopen en huilen. Onverschrokken stapte je het leven in, en dapper en strijdvaardig vond jij je weg. Vind jij je weg, elke dag opnieuw. Je viel en zocht, en wat je ook nodig had vond je. In mij, telkens weer in mij. Je maakte mij mama, de mama die ik had willen hebben. Je werd het kind dat ik iedereen gun. Een onuitputtelijke bron van pure liefde, grenzeloos goed.

Morgen word jij twee jaar. De afgelopen twee jaar zijn niet in woorden te vangen, dat weet elke ouder. Maar alles wat ik wil en kan zeggen stroomt vanuit mijn hart rechtstreeks naar jou over. Ik weet dat je dat voelt, ik weet dat je het weet. Mijn allerliefste, allerleukste, allergrappigste, allermooiste wonder, de held van mijn bestaan. Ik ben gezegend dat je de mijne bent.

Vieren doen we elke dag eigenlijk al, morgen mét slingers, ballonnen, en die ene houten trein. En om maar met jouw woorden te spreken:

Klofjou.

Gelukkig nieuw jaar.

2010-01-01T11:32:00.000+01:00

Vijf jaar geleden vierden wij oud en nieuw. Het hele gezin bij elkaar, inclusief aanhang, het was een unicum. We aten oliebollen, dronken champagne, proostten op 2005 en maakten plannen voor het komende jaar. Iedereen voelde hoe bijzonder die avond was, maar geen van allen wisten we waarom. Achttien uur nadat we elkaar een gelukkig nieuwjaar hadden gewenst kwam er een telefoontje. Een telefoontje dat ik niet opnam omdat ik aan het werk was. Ik zou wel terug bellen wanneer ik tijd had, besloot ik. Zo belangrijk kon het niet zijn.

Dat bleek later de grootste inschattingsfout van mijn leven. Want terwijl ik werkte alsof er net een nieuw jaar was begonnen, vocht jij voor je leven. Zonder succes.

Dit is ons lustrum. In de afgelopen vijf jaar heb ik geleefd zoals ik had moeten doen toen jij er nog was. Je had moeten kunnen zien dat je jongste dochter ook gelukkig kan zijn. Dat haar leven niet alleen maar een gevecht is, dat ze nu is wie ze toen voor jou had willen zijn.

Men zegt dat het niet meer uit maakt nu. Geef het een plekje. Tijd heelt alle wonden. Maar dat zijn mensen die denken dat de dood het einde is van alles. Die niet weten hoeveel je goed kan maken als iemand er niet meer is. Door je eigen demonen te bevechten, door te luisteren naar de stem die je vertelt wat het juiste is, door een Goed Mens te zijn.

De ironie is wel dat ik zonder jouw dood nooit had begrepen waar het leven werkelijk om draait. Ik had mijn leven niet kunnen leven zonder die wake-up call. Ik had nooit zo gelukkig kunnen worden als jij er nog was. Maakt dat mij een slechte dochter? Of gewoon een ras-optimist?

Ons lustrum. Wij zullen weer met bloemen aan je graf staan en stomme grapjes maken. Zo gaan wij met de dood om, het wordt cabaret. Misschien moet je er om glimlachen.

Ik mis je steeds minder.
Want je bent niet hier, maar wel voor altijd bij ons.

S.

2009-12-09T15:30:00.001+01:00

Je bent bijna jarig. Dat weet ik, daar denk ik nog steeds aan. Het is een feit, meer niet, ik vraag me niet af waar je bent en wat je doet en of je het viert en met wie dan, en is ze trouwens mooier en leuker dan ik, dat doe ik niet. Niet meer.

Leven is een keuze, zei ik altijd. Dan zei jij niets. Jij was ongelukkig en boos, ondanks mij, dat deed pijn, maar ik wist altijd: ooit houdt dit op. Ik wist niet wanneer en waarom, maar er zou een dag komen dat ik het mezelf toestond mijn geluk ergens anders te vinden, omdat leven een keuze is, maar gelukkig zijn net zo goed.

Als ik een milde bui heb zeg ik: Hij was niet zo lief voor me. Als ik minder mild ben zeg ik dat ook, want ik durf niet anders. Een combinatie van schaamte en ontkenning, als je negeert wat er gebeurde hoef je er niet mee te dealen. Ik werd gered, ik liet me redden, ik koos voor een ander, ik koos voor hem. Jij koos voor al het andere, heel bewust, telkens weer. Ik begreep dat niet, maar accepteerde het. Een gekrenkt ego vindt geen plaats in een lichaam waar een kind groeit. Onze wegen scheidden, heel abrupt. Ik gaf alles op wat er was, en jij ging op dezelfde voet verder. Maar dan zonder mij.

Ik geloof in maakbaar geluk. Dat het leven je aanreikt wat je nodig hebt, maar dat het aan jou is om dat te zien. Dat alles mooi is, als je alleen maar je ogen open doet en kijkt, góed kijkt. Ik geloof dat jij nooit hebt beseft wat je in handen had, en wat je je liet ontglippen. Ik geloof dat je zelf nog steeds niet weet waarom en dat je een ster bent geworden in doen alsof het er niet toe doet. Het doet er wel toe.

Je bent bijna jarig, maar hier wordt het niet gevierd. Hier word je niet gemist. Toen ik een afslag nam waar jij rechtdoor ging had het Lot allang besloten: ik was de dappere van ons twee. Ik won de prijs voor heldenmoed. I got out in time. Sindsdien vieren wij elke dag het leven, omdat het er is, omdat het kan, omdat wij er zijn. Omdat er geen reden meer is om dat niet te doen.

Het verleden ongedaan maken kan niet, terug nemen wat je zei en deed en vooral niet deed evenmin. Heb geen spijt, toon geen berouw, geloof me als ik zeg dat alles goed is zo.

Echt, alles is goed zo.

Happy birthday.

Karwei.

2009-11-29T14:48:00.005+01:00

Blij stond ik bij de klantenservice van een bouwmarkt. De dag ervoor had ik een houten trein apart laten zetten voor zoonlief (mijn pasgeboren baby is bijna twee) en opgetogen vroeg ik de geblondeerde dame naar de trein. De trein was geweldig, ik had er meer zin in dan mijn zoon, maar dat is best wel the story of our lives tegenwoordig, zo wil ik altijd heel graag slapen en hij niet zo en vice versa en andersom, enzo.

De geblondeerde dame keek me aan met een lege blik in haar ogen, je weet pas wat dat is als je het ziet. Die is uitverkocht, zei ze net zo vlak als haar ogen stonden. Ik glimlachte, want zij wist natuurlijk niet dat ik een exemplaar apart had laten zetten, ha! Allard heeft er een apart gezet voor mij, zei ik alsof Allard en ik stiekem een onstuimige romance beleefden en hij om die reden treinen voor mij achter hield. Zij had duidelijk een oogje op Allard want haar blik ging van leeg naar pisnijdig. Nee, ze had net nog gekeken en er stond helemaal niets meer. He-le-maal NIETS. Jamaar, begon ik, Allard zou dat doen. Waar is Allard? Is Allard er niet? Al mijn hoop was gevestigd op iemand die Allard heette, en nu ik dit opschrijf besef ik pas hoe blind ik was, je wint nevernooitniet een oorlog met zo'n naam, laat staan dat je er een houten trein aan over houdt.

Ze zijn uitverkocht, herhaalde ze maar even, voor het geval ik dat niet had begrepen. Ik vroeg waarom ik er dan een had gereserveerd, waarop zij maar wéér eens zei dat ze uitverkocht waren. Iets in mij vond het tijd worden dat zij haar excuses aanbood, namens het gehele team van deze bouwmarkt onze excuses voor dit ongemak, want u staat nu hier mevrouw, maar eigenlijk best wel voor niks want we hebben geen treinen meer, maar om het goed te maken mag u gratis en voor niets onze duurste badkamertegels hebben, zoveel als u nodig heeft, en trouwens, we verbouwen ook meteen uw badkamer wel, want dat verdient u. Zoiets was op zijn plaats geweest. Maar dat zei ze niet, het begon er op te lijken dat wij met lege handen naar huis moesten.

Ik vroeg of er in een ander filiaal nog wel treinen waren. Dat weet ik toch niet, zei ze schouderophalend en ook een beetje geïrriteerd. Terwijl ik dan denk: ik kan er toch niets aan doen dat het niets is geworden tussen jou en Allard. Kun je daar misschien achter komen?! vroeg ik, nu ook geïrriteerd, het was een leuke zaterdagmiddag voor ons allebei. Dat deed ze. Ze waren overal uitverkocht.

Moedeloos keek ik om me heen. Ik probeerde iets te bedenken om de bouwmarkt te straffen voor deze actie, maar ik kon niets verzinnen. Sarcastisch bedankte ik de dame voor haar klantvriendelijkheid, maar ze hoorde mijn sarcasme niet en knikte een soort van vriendelijk. De komende twee weken kopen we hier NIETS! zei ik tegen zoon, dat zou ze leren. JA! riep hij strijdlustig. Buiten aangekomen klopte hij met beide handen op zijn jas, zei: Kijk eens mama, en haalde uit iedere jaszak een houten auto. Ik keek hem aan, hij keek mij aan, en ik was trotser dan goed voor ons is.

MG - The end.

2009-11-23T11:33:00.003+01:00

Het was een week leven tussen hoop en vrees. Nooit had ik kunnen bedenken dat ik doodsangsten uit zou staan vanwege een 'gewone' griep. Zo gewoon vind ik het anders helemaal niet, mompelde ik een tikje beledigd tegen de zoveelste dokter. Het was dag zeven en de kinderarts die met een Dikkie Dik-boekje werd bekogeld wilde verbetering zien, anders volgde er een opname in het ziekenhuis. Een opname, dat staat voor veel moeders gelijk aan de hel. Je kleine murmel zieker dan ziek in een ziekenhuisbed, jij ernaast op een stretcher die zo goed ligt dat je op de grond waarschijnlijk beter af bent, en dan het gepiep van een monitor of een infuus om de zoveel tijd, om maar niet te spreken over de tragische taferelen die je in het dagelijks leven zoveel mogelijk kan omzeilen, maar waar je op een kinderafdeling keihard mee geconfronteerd wordt. Soms lopen dingen niet goed af in een ziekenhuis, zodra jouw kind er ligt maakt hij kans op een slechte afloop. Je zou voor minder de handdoek in de ring gooien.

Dat deed ik niet, want ik weet me te vermannen als het nodig is (om compleet hysterisch te zijn als niemand me ziet, maar dat ziet niemand, dus dan is het wel oke). Ik gaf mijn zoon stiekem slokjes water terwijl hij lag te slapen (een speenkind heeft voordelen: doe iets in zijn mond en hij zuigt wel). Ik draaide was na was na was na was, er ligt weinig in de kast wat deze week niet onder braaksel heeft gezeten. Ik zat urenlang, dagenlang met een koortsig mannetje tegen me aan en toen hij zijn zoveelste fles eruit spuugde besloot ik dat het genoeg was. Ik deed wat ik nooit doe: ik deed een beroep op mijn ouders. Mijn ouders zijn heel erg dood, en dat heeft voordelen. Want ik vroeg ze om alsje-alsje-alsjeblieft ervoor te zorgen dat het goed komt met hem, en twee uur later was hij koortsvrij. Zomaar, ineens. De dagen erna was hij nog niet beter, maar wel beter dan doodziek. Hij lachte zelfs weer, af en toe. En toen hij vrijdagmiddag, exact een week nadat hij ziek werd, met zijn beide handen een speelgoedauto in de toiletpot hield ("Auto douchen!") kon ik weer opgelucht adem halen.

We zijn out of the woods. Hij is bijna twee kilo afgevallen in een week, maar mijn moederhart gloeit als nooit tevoren: niet alleen heb ik mijn zoon weer terug, de vrolijke ondeugende ondernemende knuffelige hartenstelende bijna-peuter, maar hij heeft ook nog eens geheel op eigen kracht volksziekte nummer een bevochten. Hij kwam, zag, en overwon, niets krijgt ons nog klein. En als ze het proberen, heb ik altijd nog twee dode ouders achter de hand.

MG - The sequel.

2009-11-18T22:55:00.003+01:00

"Juist ja." bromde de meneer. Hoewel hij bromde, was de meneer heel vriendelijk. "Ik zie duidelijk een ziek, een heel ziek kind." Ik deed mijn best niet met mijn ogen te rollen. De meneer was namelijk dokter, en die moet je te vriend houden. Als het er op aankomt, kan hij je leven redden, dan wil je niet dat hij het beslissende moment denkt: Jamaar, zij rolde met haar ogen. Hij zei iets over neusvleugelen en samentrekkingen en toen ik blij vertelde dat zoonlief geen koorts meer had, zei de thermometer 38.9.

Het was dag vijf in het ziek-zijn-traject. Het traject beslaat uitsluitend mijn zoon overigens, ik doe niet mee. Niet met ziek zijn, ik ben wel de meest enthousiaste toeschouwer van allemaal, spandoeken en toeters, ik heb de hele shit. Hoe dan ook, dag vijf en er gebeurde van alles, maar niet wat er zou moeten gebeuren. Dag vijf is de dag dat je afscheid neemt van ziekzijn, je knuffelt wat, zwaait wat, zegt DAAAAAAAG, DAA-HAAAAAAAG zoals alleen jongetjes van bijna twee dat kunnen, en je speelt met je auto's en treinen terwijl je je moeder horendol maakt door op de eettafel te klimmen en haar buiten te sluiten zodat zij weer over de schutting moet klimmen om via de achterdeur naar binnen te kunnen, die vrijwel altijd ook gewoon op slot zit, dus wat zal ze balen als ze eenmaal over die schutting heen is zeg, maar dat gebeurde er dus niet.

Op dag vijf zat hij op de bank me aan te kijken alsof hij me nog nooit eerder had gezien. 'Naar huis' mompelde het zieke kind. We zijn toch thuis? dacht ik, me heel even (heeeeeel even maar hoor) afvragend wie van ons in de war was, hij of ik. Hij was anders, en anders was een reden om te bellen.

De wachtkamer was dezelfde als vorige keer. Met mondkapjes (dit keer wel) zaten wij daar terwijl het een na het andere zieke kind werd aangevoerd. Een lelijke mevrouw zeurde dat het zo lang duurde. Ik zei dat ik graag heb dat ze voor mijn kind ook de tijd nemen, dus back off, will ya. Ze had wel gelijk overigens, want de brommende dokter wilde dat de kinderarts kwam kijken, en die kwam bijna drie uur later pas. Wel eens drie uur in een wachtkamer gezeten met een ziek koortsig vermoeid kind van geen twee? Ja? Wel eens een mondkapje voor gehad gedurende die drie uur?? Dat dacht ik ook niet.

Na plakkers op zijn borst, een band om zijn arm, een wasknijper aan zijn oor (dat is gewoon voor hun vermaak, dat meet niets maar het is wel reuze grappig) kwam de kinderarts (v) bij ons zitten. Een verpleegkundige (ook v) gaf mijn zoon een boekje. Mijn zoon, die tot aan dat moment niets dan huilen, gillen, hoesten, en overgeven had gedaan, sloeg het kartonnen boekje open, zover open dat de eerste pagina doormidden scheurde, smeet het in het gezicht van de kinderarts, giechelde om zichzelf, riep keihard: KOEKEEEEEEEE-BOEEEEEEEE! en trok alle plakkers van zijn lichaam en ook wat draden van de muur die volgens mij hadden moeten blijven zitten (dat zijn dus vier werkwoorden na elkaar hé!).

"Ik zie duidelijk een ziek, ziek kind.." begon ze.
Maar niemand nam haar nog serieus.

MG

2009-11-15T10:49:00.004+01:00

Ik hoestte wat. Mijn zoon hoestte harder. Een jongedame met een mondkapje voor vroeg waarom wij geen mondkapje hadden gekregen van de juffrouw bij de balie. Ga jij dat even vragen, zei Zus tegen de jongedame. Dat deed ze, en wij vervolgden ons wachten. Wachten op de dokter, want mijn zoon is nog geen twee, en dat maakt hem een risicogroep. Heeft u griepverschijnselen? Neem contact op met de huisarts! Vooral niet langs gaan, voegt men er gauw aan toe. Je zal toch eens iemand besmetten zeg. Toen ik belde met de huisartsenpost was ik kalm, ik belde 'voor de zekerheid', meer niet. Natuurlijk maakte ik me geen zorgen. Ik doe dat niet, zo'n moeder ben ik niet. Ik vertrouw op zijn afweersysteem. Geen enkele besmettelijke ziekte maakt mij bang.

Maar de dame aan de telefoon vond de situatie redelijk serieus. En toen ik vertelde dat hij over de hele dag niets had gegeten en zo'n 100 ml had gedronken, maar echt nog "heel alert" was, besloot ze dat we langs moesten komen. Er zijn leukere manieren om je zaterdagavond door te brengen dan in de Mexicaanse Griep-kamer (ik maak geen grapje) van de huisartsenpost in een Waterlands ziekenhuis. Het mondkapje is alleen voor mensen bij wie niet in de keel gekeken hoeft te worden, zei de jongedame even later. Wij trokken vragend onze wenkbrauwen op, maar stelden geen vragen.

De dokter (mét mondkapje) luisterde wat, klopte wat, voelde wat, bekeek het een en ander grondig. Dat alles terwijl mijn zoon huilde, gilde, schreeuwde alsof hij bij de kapper zat, want ook dat is heel erg vreselijk. Huilen is goed, vond de dokter, dan zit er nog leven in. Ik mocht de oorthermometer bedienen, dat zou vast minder eng zijn dan als de dokter het zou doen. Mijn zoon prikte een vinger in mijn oog en trok aan mijn haar, ik vroeg me af waar dat zielige zieke jongetje was waar ik heel de dag mee in bed had gelegen. Een onrustige keel, een temperatuur van 38.5 ná de maximale dosis zetpillen, de dokter zag een ziek kind met genoeg kracht om hier bovenop te komen. Ik knikte tevreden en stiekem een beetje zelfingenomen, ik zei het toch?

En toen sprak de dokter de legendarische woorden: "Of het de Mexicaanse griep is kunnen we nu niet vast stellen.

...

Maar het maakt ook niet zoveel uit, eigenlijk."

Ik begrijp de wereld gewoon nog steeds niet.

Gouden duo.

2009-11-08T20:49:00.006+01:00

Ooit was ik een zoeker. Op zoek naar mezelf, want dat klinkt zo interessant. Op zoek naar een ander, want wellicht werd het dan beter. Op zoek naar antwoorden, want dan waren er minder vragen. Op zoek naar nieuwe vragen, want dan had ik iets om naar te zoeken. Op zoek naar de liefde, het leven, een leven anders dan mijn leven, een leven zonder zoektochten. Ik zocht naar dat ene wat mijn hart een slag liet over slaan. Wat dat ook mocht zijn.

Veel vond ik, veel leerde ik van wat ik vond, veel was overbodig en was ik snel weer kwijt. Wat te zwaar is, laat je vallen. Maar het was nooit genoeg om wat ik mistte aan te vullen. Ik deed maar wat, zou je kunnen zeggen. Ik zocht maar wat, ik geef het toe. Ik wilde dat alles anders was, misschien wilde ik te veel.

Nu is alles anders. Niet alles, want mijn hart klopt ongeveer net zo als toen. Net zo hard, net zo krachtig, maar nu slaat het soms wél een slag over. Precies zoals ik wilde. Als ik hem zie. Als ik hem hoor, als ik hem ruik, als ik hem om me heen voel, als zijn huid de mijne ontmoet. Als zijn stem de kamer vult, als zijn natte haar mijn kussen raakt, als zijn zoenen in mijn nek mijn dag maken.

Hij vond mij. In al zijn onschuld, in alle puurheid van zijn bestaan besloot hij dat hij mij nodig had. En hoe kan ik anders dan nederig de rol accepteren die me wordt toebedeeld? De mooiste rol van mijn leven, de grootste liefde die ik ooit zal kennen, de beste reden om nooit meer te zoeken naar iets, naar wat dan ook, omdat alles, echt allesallesalles wat ertoe doet er al is.

Ik ben de helft van een gouden duo.

En mijn god, wat ben ik gelukkig.

Waar alles mee begon.

2009-11-04T11:00:00.001+01:00

Soms straalt de zon alleen voor mij. Dat klinkt wat zelfingenomen, denk je nu, maar geloof me nou maar. Soms straalt de zon alleen voor mij. Dan ben ik ergens, onderweg naar de bushalte, of ik sta in de tuin wat te niksen, en waar de rest van de wereld zich dan bekommert om onbenulligheden wordt mijn gezicht opgelicht door die zonnestralen. Dan ben ik de enige die ervan mag genieten. De enige op onze gigantische aardbol, dan voel ik mij de uitverkorene.

Soms leef ik echt alleen voor mij. Dat klinkt wat egocentrisch, denk je nu, maar geloof me nou maar. Soms verdien ik dat ook echt. Dan ben ik het middelpunt van alles en is het enige dat er nog iets toe doet datgene ik wil. Dan is mezelf tevreden, zelfs gelukkig, stellen het hoogste dat ik kan bereiken. Het hoogst mogelijke, mijn enige overgebleven ambitie. Dan is alles mij.

Tot voor kort dacht ik dat dat het wel was. De zon, de aarde, en daar ergens tussenin, ik. Ik met al mijn wensen en dromen en angsten en tekortkomingen, zoals iedereen. Ik was zoals iedereen wel eens de uitverkorene vanwege die zonnestralen, en de egocentrische, omdat ik het verdiende. Mezelf kende ik, als geen ander. Alles was goed zo.

Tot voor kort dacht ik dat ik alles wist. Dat ik wist van die zonnestralen en waarom ik, en dat ik wist van mezelf en waarom ik zo was, en dat ik wist waar ik heen wilde met mijn leven en alles op alles zette om daar te geraken. Tot aan acht mei wist ik ontzettend veel, absoluut. Maar op acht mei ontdekte ik iets dat alles wat ik ooit had geleerd en geweten op losse schroeven zette. Alle zekerheden werden onder me vandaan gevaagd, niets wist ik nog. Niets.

Nu straalt de zon niet meer alleen voor mij. Nu leef ik niet meer alleen voor mij. Alles is niet mij, niet meer. De zon straalt, en ik leef, en alles is, maar het is allemaal voor iemand anders. Want op acht mei kleurde mijn zwangerschapstest positief, en mijn wereld kleurde alle kleuren van de regenboog. Ik weet niets, maar alles van liefde.

Nu wel.
______________________________________________________

(Dit stukje is geschreven in 2007 (!) en eerder gepubliceerd op een niet nader te noemen website, waarvoor dank.)

Terug van weg geweest.

2009-11-03T20:53:00.000+01:00

Vandaag is de eerste dag van de rest van mijn leven.

Ontelbaar veel keren heb ik het tegen mezelf gezegd, gefluisterd, geschreeuwd, gegild. Tussen de luwte en het rumoer, het verlangen en het gevecht, de dood en het leven en alles wat daartussen ligt. Ik heb misschien nooit goed geweten wat ik toen bedoelde. Ergens onderweg besloot ik dat het klaar moest zijn met al die mooie woorden, en dat ik maar eens moest gaan léven in plaats van schrijven over hoe goed ik dat kon.

Dus, het werd stil. Ik schreef als was het mijn enige grote liefde, ik schreef me een ongeluk, maar ik stopte. De woorden waren kwijt, zomaar, en ik had niet de moed te gaan zoeken, bang voor wat ik mocht vinden, bang voor wat er niet was of nooit was geweest. Maar het is nu voorbij.

Het is de zoveelste dag van de rest van mijn leven, en ik ben terug.

Eindelijk.

Memento Mori IV

2009-10-28T21:52:00.001+01:00

Ik heb 23 jaar aan herinneringen. Doodsbang ze te verliezen schrijf ik ze op, om ze voor altijd te bewaren. Ik tracht de magie van de momenten die ik wil beschrijven te vangen zodat ze van de woorden af stralen, maar ik slaag niet. En stukje bij beetje dringt tot me door dat het niet ligt aan mijn schrijven of mijn verdriet. Het ligt aan de momenten. Ik dicht ze magie toe die er nooit was, ik maak een verleden wat nooit bestond om goed te maken wat ik nooit deed. Met terugwerkende kracht hou ik twee keer zoveel van je, zou je het voelen? Als zou je het voelen, zou je me vergeven. Vast en zeker, zo zou het gaan.

Schuldgevoel kent me als geen ander tegenwoordig. Altijd bij me, waar ik ook ga, het laat me nimmer in de steek. Niet nodig, zeggen mensen. Schuldgevoel is niet nodig. Ik schud mijn hoofd en wuif alle argumenten weg. Ik voel dit en ik verdien dit, de wereld lijkt het niet te willen snappen. Dit is het enige wat me nog rest, al wat nog in mijn macht ligt en al wat ik nog zal doen, voor de rest van mijn verdere leven. Ik buig mijn hoofd en draag alle lasten met me mee, zonder klagen. Klagen is voor idioten en ik ben de slimste hier. Mijn pijn verheft me boven alles en iedereen, niemand heeft het erger dan ik, niemand heeft meer recht van spreken dan ik.

Je zou eens moeten weten hoe lief ik voor je ben nu je niet meer leeft. Hoe veel ik over je praat en hoe vaak ik aan je denk. Hoe vaak ik bloemen voor je meeneem als ik je opzoek en hoe vaak ik je kus. Je zou me haast niet herkennen, zo lief ben ik nu. Het kind wat je altijd wilde kreeg je uiteindelijk toch nog. Wat een geluk. Ik hoor wel eens mensen zeggen hoe dit het einde is. Hoe de dood het einde is van alles, van al het leven en nog meer. Maar ze hebben het mis. Het is pas begonnen toen je stierf, en het is nog lang niet klaar. Zie, ik schrijf zelfs verhaaltjes over je. Ik ben nog lang niet klaar.