Kleuter.

Ooit groeide je onder mijn hart. Mijn hartslag was jouw ritme, mijn lichaam was jouw cocon, mijn liefde groeide mee met jou. Nooit heb ik iets begrepen van baby's, van moeders, van alles wat daarbij hoort. Ik deed maar wat, ik deed mijn best, maar echt: ik dééd maar wat. Wat mij telkens redde: ik begreep niets van baby's, maar alles van jou. Jij was net als ik. Ik begreep jou. En als ik dat niet deed, dan gaf het niet. Want jij was net als ik.

Jij leerde mij kijken. Kijken naar de wereld om mij heen, kijken naar wie ik ben en wilde zijn. Ik leerde jou alle dingen die je nodig hebt in het leven: wees lief, wees ruimdenkend, was je handen voor het eten, en ballet is stoer, wat de wereld ook zegt. Wij werden een team. We lachten samen, we huilden samen, we vochten samen tegen de rest. Wij wonnen elke strijd. Je maakte mij mooier dan ik ooit was geweest. Een gloed van geluk, wij waren onoverwinnelijk. Jij was beter dan je bij welke andere moeder dan ook was geweest. Dat is niet mijn verdienste, dat is ons geluk.

Ik ben niet altijd de beste mama van de wereld geweest. De wens was er altijd, de middelen soms niet. Maar het geeft niet, zeg je. Kom maar schatje, zeg je, het geeft niet want ik hou toch wel van je.
Je bent echt net als ik.

Inmiddels ben je vier jaar. De afgelopen vier jaar zijn niet in woorden te vangen. Alles wat ik wil zeggen, voel jij. Dat weet ik, dat weet jij, dat weet iedereen die ons kent. Wij steken liefde niet onder stoelen of banken. Wij vieren het. Maar voor het geval er een dag komt dat ik je niet meer elke dag kan vertellen hoe ik over je denk en wat ik voor je voel, schrijf ik dit. Lees het, keer op keer. Print het uit, hang het op, vergeet nooit, nooit, nóóit hoe grandioos jij bent.

Want mijn allerliefste, er bestaat geen trotsere moeder dan ik.
Er bestaat geen grootser mens dan jij.