Omdat ik van me hou.

Al honderden keren heb ik getracht te schrijven over het contrast van mijn leven van nu en dat van toen. Van ooit, van niet eens zo gek lang geleden, of misschien toch wel. Van toen spiegels pijnlijk waren en mijn zelfbeeld verstoord. Van toen eten eng was en het leven te lang. Van de nachtmerries, de psychologen, de vreemde gedachten en de rare spelletjes. De eenzaamheid verborgen in de leegte, de waarheden die men tegen me loog. Ik was er van overtuigd dat ik slecht was. Ik was slechts slecht in leven.

Nu niet meer. Nu begraaf ik voeten in het zand om ze gespeeld verbaasd en opgelucht te hervinden. Ik zing kinderliedjes zonder maat te houden, omdat ik dat simpelweg niet kan. Ik dans op slippers en op hakken, ik dans op blote voeten, ik dans de lente door. Ik lach om slechte grappen, om mezelf en om een ander, om dode ouders en verloren liefdes. Ik drink rosé in de zon, ik drink witte wijn uit de zon. Ik vijl mijn nagels, ik smeer met babyolie, ik ben lief voor mij, of doe een poging daartoe. Ik zeg soms nee, vaker ja, nog vaker heel veel andere woorden, vaak te veel, ik geef het toe. Ik lees mooie boeken, ik schrijf zelf een mooi boek, ik volg mijn hart en maak dromen waar, liefst die van mijzelf maar van een ander is ook goed, meer dan goed zelfs. Ik voetbal in parken, bouw zandkastelen en luchtkastelen, blaas bellen en aai geitjes en konijnen, de varkens niet. Ik heb mensen om me heen die luisteren en aanmoedigen, die zwijgen en temperen, die net zo slecht zingen en net zo goed dansen als ik. Mensen die de rosé koel houden en het leven warm. Die mensen verdienen een standbeeld, ik ben ze alles verschuldigd, zij maken mijn wereld, zij maken mij dansend door het leven gaan. Zij zíjn mijn leven.

Ik ben beter nu, beter dan toen. Ik kan leven, ik moest het leren, ik blijk er talent voor te hebben. Wie had dat ooit gedacht, wie had dat durven dromen. Laat ons dromen, laat ons liefhebben. Laat mij voor eeuwig beseffen wat ik vandaag heb, laat mij nooit verliezen wat ik vandaag koester. Mijn leven is een zegen, mijn leven is niet meer te lang nu.

Het is te mooi.