Je was er niet. Ik vind het vreselijk om te zeggen, maar we weten het allebei: je was er niet voor mij. Niet af en toe niet, omdat de omstandigheden je daartoe dwongen, niet een enkele keer niet, omdat je dingen verkeerd interpreteerde, nee. Je was er nooit, omdat je daarvoor koos.
Als moeder zijnde geloof ik hoe je kunt opvoeden vanuit liefde. Vanuit de krachten van een kind leren kijken, en van daaruit de wereld en de bijbehorende angsten tegemoet gaan. Ruimte bieden om te vallen, en élke val breken, telkens weer, keer op keer op keer. Zoveel veiligheid en vertrouwen bieden dat een kind van zichzelf niets hoeft te vrezen. Als je vanuit de goedheid van een kind onderwijst, zit je er nooit naast.
Ik vreesde voor mijzelf. De demonen in mijn hoofd en ik zijn jarenlang in gevecht geweest, ik wijt dat aan jou. Het is een fragiel evenwicht, moeder zijn en vrouw zijn, ik weet hoe makkelijk de balans verstoord wordt, het is schipperen tussen het welzijn van een kind en je behoeftes als mens. Soms staan die dingen lijnrecht tegenover elkaar, en juist op die momenten onderscheidt een geweldige ouder zich van een makkelijke ouder. De geweldige ouder, de ouder die niet genoeg bestaat, kiest voor het welzijn van het kind. Al-tijd. Hoeveel pijn, ongemak of verdriet dat ook met zich mee brengt, op het moment dat je kiest voor een kind is het aan jou om alles in de strijd te gooien om het te beschermen en warm te houden, koste wat het kost, tot de dood jullie scheidt. En zelfs dan nog.
De dood scheidde ons. En ik blijf achter met een verleden vol onbegrijpelijke keuzes, vol momenten die me zó duidelijk maken waar ik stond, en hoe dat nooit op de eerste plaats was. Als moeder zijnde begrijp ik niet hoe íemand ervoor kiest er níet te zijn, dingen niet te willen weten, liefde - als die er was - niet te delen. Als mens zijnde besef ik hoe wreed het lijkt om je dit na te dragen nu je niet meer leeft, je krijgt geen redelijke kans op een verweer. Als kind zijnde huilt mijn hart, nog steeds, al 28 jaar lang.
Je was er niet. Je zal er nooit meer zijn.
Niets aan dit is goed zo.
09-03-10
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
4 reacties:
Elke letter raakt.
Slik.
In een stuk gelezen, prachtig
Als moeder zijnde?
Een reactie plaatsen