Peuter!

Ooit groeide je onder mijn hart. Mijn hartslag was jouw ritme, je groeide met mij mee, wij kenden elkaar lang voordat de wereld je gezien had. Ik kende jou lang voordat je hier bij me was. Je werd geboren in sneltreinvaart, het geweld en de kou en het licht deed je huilen, maar alles verstomde toen onze ogen elkaar ontmoetten. De wereld was nog nooit zo stil, het leven was nog nooit zo warm.

Je groeide verder buiten mijn buik, je leerde lachen, staan, lopen en huilen. Onverschrokken stapte je het leven in, en dapper en strijdvaardig vond jij je weg. Vind jij je weg, elke dag opnieuw. Je viel en zocht, en wat je ook nodig had vond je. In mij, telkens weer in mij. Je maakte mij mama, de mama die ik had willen hebben. Je werd het kind dat ik iedereen gun. Een onuitputtelijke bron van pure liefde, grenzeloos goed.

Morgen word jij twee jaar. De afgelopen twee jaar zijn niet in woorden te vangen, dat weet elke ouder. Maar alles wat ik wil en kan zeggen stroomt vanuit mijn hart rechtstreeks naar jou over. Ik weet dat je dat voelt, ik weet dat je het weet. Mijn allerliefste, allerleukste, allergrappigste, allermooiste wonder, de held van mijn bestaan. Ik ben gezegend dat je de mijne bent.

Vieren doen we elke dag eigenlijk al, morgen mét slingers, ballonnen, en die ene houten trein. En om maar met jouw woorden te spreken:

Klofjou.