Soms straalt de zon alleen voor mij. Dat klinkt wat zelfingenomen, denk je nu, maar geloof me nou maar. Soms straalt de zon alleen voor mij. Dan ben ik ergens, onderweg naar de bushalte, of ik sta in de tuin wat te niksen, en waar de rest van de wereld zich dan bekommert om onbenulligheden wordt mijn gezicht opgelicht door die zonnestralen. Dan ben ik de enige die ervan mag genieten. De enige op onze gigantische aardbol, dan voel ik mij de uitverkorene.
Soms leef ik echt alleen voor mij. Dat klinkt wat egocentrisch, denk je nu, maar geloof me nou maar. Soms verdien ik dat ook echt. Dan ben ik het middelpunt van alles en is het enige dat er nog iets toe doet datgene ik wil. Dan is mezelf tevreden, zelfs gelukkig, stellen het hoogste dat ik kan bereiken. Het hoogst mogelijke, mijn enige overgebleven ambitie. Dan is alles mij.
Tot voor kort dacht ik dat dat het wel was. De zon, de aarde, en daar ergens tussenin, ik. Ik met al mijn wensen en dromen en angsten en tekortkomingen, zoals iedereen. Ik was zoals iedereen wel eens de uitverkorene vanwege die zonnestralen, en de egocentrische, omdat ik het verdiende. Mezelf kende ik, als geen ander. Alles was goed zo.
Tot voor kort dacht ik dat ik alles wist. Dat ik wist van die zonnestralen en waarom ik, en dat ik wist van mezelf en waarom ik zo was, en dat ik wist waar ik heen wilde met mijn leven en alles op alles zette om daar te geraken. Tot aan acht mei wist ik ontzettend veel, absoluut. Maar op acht mei ontdekte ik iets dat alles wat ik ooit had geleerd en geweten op losse schroeven zette. Alle zekerheden werden onder me vandaan gevaagd, niets wist ik nog. Niets.
Nu straalt de zon niet meer alleen voor mij. Nu leef ik niet meer alleen voor mij. Alles is niet mij, niet meer. De zon straalt, en ik leef, en alles is, maar het is allemaal voor iemand anders. Want op acht mei kleurde mijn zwangerschapstest positief, en mijn wereld kleurde alle kleuren van de regenboog. Ik weet niets, maar alles van liefde.
Nu wel.
______________________________________________________
(Dit stukje is geschreven in 2007 (!) en eerder gepubliceerd op een niet nader te noemen website, waarvoor dank.)
04-11-09
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
4 reacties:
Ik ben je fan van het eerste uur. Ofzo. En vandaag de gelukkigste mens op aarde. Omdat jij weer schrijft.
(En het begint hier automatisch ook weer te kriebelen.)
Hef fun! Ik zit op de eerste rij.
Ken je Janneke Jonkman? De schrijfster? Als ik jouw fijnzinnige zinnen lees, denk ik: als jij boeken zou schrijven, zouden ze in mijn boekenkast een plekje krijgen naast 'Soms mis je me nooit'.
Ik ben fan!
Geweldig geschreven weer, alsof je er midden in zit, ook al is t verhaal niet van toepassing op jezelf! tslokt de lezer wel op! Ben trots op je! PlazaDanny
Een reactie plaatsen