Memento Mori IV

Ik heb 23 jaar aan herinneringen. Doodsbang ze te verliezen schrijf ik ze op, om ze voor altijd te bewaren. Ik tracht de magie van de momenten die ik wil beschrijven te vangen zodat ze van de woorden af stralen, maar ik slaag niet. En stukje bij beetje dringt tot me door dat het niet ligt aan mijn schrijven of mijn verdriet. Het ligt aan de momenten. Ik dicht ze magie toe die er nooit was, ik maak een verleden wat nooit bestond om goed te maken wat ik nooit deed. Met terugwerkende kracht hou ik twee keer zoveel van je, zou je het voelen? Als zou je het voelen, zou je me vergeven. Vast en zeker, zo zou het gaan.

Schuldgevoel kent me als geen ander tegenwoordig. Altijd bij me, waar ik ook ga, het laat me nimmer in de steek. Niet nodig, zeggen mensen. Schuldgevoel is niet nodig. Ik schud mijn hoofd en wuif alle argumenten weg. Ik voel dit en ik verdien dit, de wereld lijkt het niet te willen snappen. Dit is het enige wat me nog rest, al wat nog in mijn macht ligt en al wat ik nog zal doen, voor de rest van mijn verdere leven. Ik buig mijn hoofd en draag alle lasten met me mee, zonder klagen. Klagen is voor idioten en ik ben de slimste hier. Mijn pijn verheft me boven alles en iedereen, niemand heeft het erger dan ik, niemand heeft meer recht van spreken dan ik.

Je zou eens moeten weten hoe lief ik voor je ben nu je niet meer leeft. Hoe veel ik over je praat en hoe vaak ik aan je denk. Hoe vaak ik bloemen voor je meeneem als ik je opzoek en hoe vaak ik je kus. Je zou me haast niet herkennen, zo lief ben ik nu. Het kind wat je altijd wilde kreeg je uiteindelijk toch nog. Wat een geluk. Ik hoor wel eens mensen zeggen hoe dit het einde is. Hoe de dood het einde is van alles, van al het leven en nog meer. Maar ze hebben het mis. Het is pas begonnen toen je stierf, en het is nog lang niet klaar. Zie, ik schrijf zelfs verhaaltjes over je. Ik ben nog lang niet klaar.